10 Mart 2012 Cumartesi

Misery is a Butterfly.

Bazı şeyler üst üste yaşanmalıymış. Buna inanıyorum ve o zaman kendimi bu saçmalıkların dışında tutabiliyorum ve sevecek ve sığınacak insanları hissedebiliyorum. Bazen gözlerim babamın gözlerine sığınıyor bazense onun masmavi gözlerine sığındığını hayal ediyor.

Annem ilk kemoterapisini gördü. Onun bu olaylara nasıl dayanacağı konusunda çaresiz kalmam beni çok yoruyor. Yoruyor çünkü varlığının yokluğuna galip gelme oyunu en çok çevresindekileri yorar.

Ama güçlü durmamı sağlayan şeyler var. Nasıl teşekkür edebilirim diye düşündüğüm insanlar. Sessiz ama duyabilen insanlar.

Misery is a Butterfly.

1 yorum:

  1. blogun ismi harika...cok ama cok hosuma gitti....

    izliyorum seni artik :-))

    sende buyur gel istersen canim...

    YanıtlaSil