22 Eylül 2012 Cumartesi

Zekamın sekteye uğradığı, hiçbir işime yaramadığı dönemdeyim. Bu koca yerde ormanlara karışarak yürüyorum. Sorumluluk yok, bekleyen yok bir de beklediğim yok. O kadar yürüyorum ki akşam aklımda çeşitli mukayeselere yer vermeden kısa süreli her şeyden uzaklaşma eylemini yerine getiriyorum.

Başarının tanımını yapıyorum her gördüğüm yeni insanda ve bu şeyin acımasızca şekil değiştirdiğini görüyorum ve o zaman kendimin de bir başarı timsali olabileceğime inanıyorum.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder